Imbir – lekarstwo, przyprawa i afrodyzjak

imbir

Imbir pochodzi z tropikalnej Azji i Oceanii. Jest jedną z najstarszych roślin leczniczych.  Znany był już w starożytnych Indiach i Chinach. Jego nazwa „srigawere” pojawiła się w sanskrycie. Ponad 3000 lat temu uprawiany był w rejonach Azji, stamtąd przywieziony przez Fenicjan dotarł nad morze Śródziemne, najpierw jako środek płatniczy.  Imbir jest wieloletnią rośliną osiągającą wysokość jednego metra i tworzy grube, bulwiaste, palczasto rozgałęzione kłącza.  Wyrastają z nich łodygi dochodzące do półtora metra wysokości z dużymi lancetowatymi liśćmi. Na końcach krótszych pędów wyrastają żółte kwiaty, przypominające kwiaty irysa. Wydzielają one szczególnie piękny zapach. Sadzi się go zwykle w cieniu. Nadaje się do uprawy doniczkowej. Ma ostry, nieco cytrynowy zapach i korzenny, palący smak.  Można go używać w stanie świeżym – jako warzywo, albo suszone jako przyprawa. Najbardziej jest popularny w Indiach, w krajach arabskich i w kuchniach Dalekiego Wschodu. Do Europy przywędrował jeszcze w czasach przedhistorycznych i był jednym z pierwszych tzw. „korzeni wschodnich”. Należy do najstarszych roślin uprawnych. Świadczy o tym fakt, że imbir nie występuje już nigdzie w stanie dzikim.

Co zawiera kłącze imbiru?

Kłącze zawiera olejek eteryczny (1,5-3%) z alkoholem – zingiberol C15H25OH, cineolem, węglowodorem cyklicznym – giberenem, ponadto citreolem, borneolem, citralem, cineolem i kamfenem. W kłączu jest także związek fenolowy – gingerol w ilości do 1,5%. Gingerol nadaje ostry smak surowcowi. Istotne dla działania leczniczego imbiru są żywica, której zawiera 5-8% i olejek eteryczny. Olejek występujący w 0,25-3,3% to mieszanina seskwiterpenów (zingiberen, ar-kurkumenem, ß-bisabolen, ß-seskwifelandren) i monoterpenów (geranial, cytral B, linalol). Ostry smak kłączy imbiru zależy od składników żywicy – fenyloalkanów: są to gingerole, wśród których przeważa 6-gingerol, i bardziej ostre, ale występujące w mniejszej ilości szogaole, zawarte głównie w surowcu podsuszonym jako produkty odwodnienia łatwo ulegających degradacji w wyższej temperaturze gingeroli. Surowy imbir zawiera jeszcze około 9% lipidów i glikolipidów oraz diterpenowe galanolaktony i zawierające grupy siarkowe kwasy.

Wartość odżywcza 100 g kłącza imbiru to 67 kcal. Białka stanowią 2,3 g, tłuszcz – 0,9 g, błonnik – 2,4 g, wapno – 20 mg, żelazo – 3,5 mg, a magnez: 405 mg.

„Jedz imbir, a będziesz kochał i będziesz kochany jak w młodości”

Medyczna szkoła w Salerno, słynna już w X wieku, uważana przez niektórych za pierwszy uniwersytet, nauczała:

Żeby być szczęśliwym i długo żyć, należy spożywać imbir.

Imbir to jedna z najstarszych roślin leczniczych i przyprawowych na świecie. Jest kłączem powszechnie stosowanym w kuchni chińskiej, afrykańskiej i indyjskiej. Cechuje się ostrym, palącym smakiem i intensywnym aromatem.

Imbir w kuchni

Jako przyprawa, imbir – pod względem ważności ustępuje jedynie soli.

Świeży imbir doskonale nadaje się do przyprawiania nim ryb, zwłaszcza w formie sushi i owoców morza, gdyż neutralizuje „rybi” zapach. Podkreśla smak tofu, kremowych zup warzywnych, pasztetów.

Rada: Kupując świeży imbir sprawdź czy ma gładką skórkę, sucha i pomarszczona może wskazywać, że już stracił swą świeżość. Kłącze można przechowywać do trzech tygodni w lodówce.

Korzeń imbiru obieramy ze skórki, kroimy i możemy go przemleć przez praskę do czosnku, by powstał gotowy macerat do przyprawiania potraw.

Imbir stosuje się również do domowych wypieków: pierników, ciastek, herbatników i cukierków. Jako dodatek do sushi (imbir kandyzowany). Jest nie tylko kuchenną przyprawą. Używa się go do produkcji angielskiego piwa imbirowego („ginger ale”) albo amerykańskiej lemoniady imbirowej. Znany jest również „ginger wine” z drożdżami, cukrem, cytryną, rodzynkami i pieprzem, który wymieszany z whisky daje tzw. „whisky mac”.

Przyprawianie potraw imbirem, szczególnie tłustych, ma istotne znaczenie nie tylko ze względu na poprawę procesów trawienia, ale także na zapobieganie obniżeniu aktywności czynników hamujących procesy krzepnięcia krwi, a więc zmniejszenie możliwości powstawania skrzeplin w naczyniach.

Ułatwia trawienie. Olejek zawarty w kłączu pobudza wydzielanie śliny i soku żołądkowego, działa żółciopędnie i rozkurczowo, leczy wzdęcia. Związki czynne surowca wpływają ochronnie na śluzówkę żołądka, zapobiegając powstawaniu wrzodów pod wpływem działania aspiryny i innych środków drażniących.

Imbir jako cudowne lekarstwo

Imbir poza swoimi wspaniałymi właściwościami smakowymi, stanowi cudowne lekarstwo wspomagające leczenie wielu dolegliwości.

Kłącza imbiru i wyizolowany z niego olejek pobudzają wydzielanie śliny i soku żołądkowego, działają rozkurczowo.

Jest skuteczny w łagodzeniu choroby lokomocyjnej, wymiotów. Imbir jest również niezawodnym przyjacielem osób cierpiących na migrenę. Regularnie stosowany może nie tylko zmniejszyć intensywność ataków migreny, ale także złagodzić towarzyszące im nudności.

Spożywanie imbiru w postaci świeżej lub kandyzowanej, herbatek, napojów, wyciągów wodnych, nalewek:

  •  łagodzi nudności
  • przeciwdziała mdłościom po narkozie i chemioterapii
  • reguluje pracę woreczka żółciowego
  • likwiduje zgagę
  • może uśmierzyć ból
  • zmniejszyć stany zapalne związane z artretyzmem
  • pomaga w leczeniu lumbago
  • łagodzi bóle mięśniowe
  • osłabia objawy grypy, przeziębień
  • zmniejsza wzdęcia
  • eliminuje zaparcia
  • pomaga na alergię
  • reguluje poziom ciśnienia tętniczego
  • obniża poziom (złego) cholesterolu we krwi
  • koi rozstrój żołądka (biegunki)
  • stosowany jest do leczenia cholery
  • zwalcza pasożyty jelitowe
  • łagodzi bóle menstruacyjne.
  • działa przeciw zakrzepowo
  • pobudza zastoje krwi
  • pomaga chorobach serca
  • działa przeciwzapalnie
  • pobudza system odpornościowy
  • w badaniach laboratoryjnych zabija bakterie
  • w badaniach na zwierzętach działa przeciwwrzodowo.

Imbir dla ciała

Imbir działa silnie przeciwbakteryjnie, przeciwgrzybiczo, przeciwpierwotniakowo, przeciwroztoczowo, przeciwzapalnie, przeciwłojotokowo i pojędrniająco na skórę oraz błony śluzowe.

Imbir jest silnym odkażalnikiem i antyseptykiem, pobudza wydzielanie soków trawiennych i żółci, przyspiesza procesy detoksykacji w wątrobie, poprawia krążenie skórne, mózgowe, wieńcowe oraz krążenie w kończynach.

Zwiększa koncentrację i wydajność umysłową, bo poprawia ukrwienie mózgu. Odrobina sproszkowanego imbiru dodana do kawy, niweluje jej szkodliwe właściwości.

Ponadto może być stosowany do leczenia skaleczeń, otarć, obrzęków (np. po urazie mechanicznym), wyprysków i owrzodzeń w obrębie narządów płciowych.

Imbir zmniejsza ból zapalny w takim samym stopniu, jak aspiryna, ibuprofen, czy inny niesterydowy lek przeciwzapalny, przy tym nie mając działań ubocznych.

Imbir dla skóry

Imbir jest pomocny jest w leczeniu troficznych chorób skóry (związanych z zaburzeniami odżywczymi skóry), chorób wirusowych, grzybiczych i bakteryjnych.

Warto wcierać go w skórę przy przeziębieniach, zmarznięciu, zimnicy kończyn, blednicy i reumatyzmie.

Jest znakomity do leczenia stanów zapalnych i ropnych skóry owłosionej. Jest skuteczny w leczeniu trądzików, zwłaszcza w połączeniu np. z olejkiem dziurawcowym, arnikowym, nagietkowym czy kminkowym.

Zapobiega wypadaniu włosów, łupieżowi, wspomaga leczenie łuszczycy.

Przenika do potu i łoju działając odkażająco na gruczoły łojowe, ekrynowe i apokrynowe.

Pogromca stanów zapalnych

Imbir zmniejsza ból zapalny w takim samym stopniu, jak aspiryna, ibuprofen, czy inny niesterydowy lek przeciwzapalny, przy tym nie mając działań ubocznych.

Imbir działa w ten sposób, ponieważ blokuje częściowo enzymy COX-2.

Enzym cyklooksygenaza – COX, jest odpowiedzialny między innymi za powstawanie stanów zapalnych, a więc za to, że człowiek gorączkuje, odczuwa bóle itd.

Od kilku lat wiadomo, że enzym ten istnieje w dwóch odmianach. Jedna z nich, COX-1, występuje w komórkach na stałe i jest niezbędna m.in. do poprawnego funkcjonowania żołądka i nerek. Chroni śluzówkę żołądka przed uszkodzeniami wywołanymi przez kwas solny i enzymy trawienne. Druga forma cyklooksygenaza, nazwana jest przez naukowców COX-2, odpowiada za ból, i inne objawy stanów zapalnych.

Produkcja COX-2 uruchamiana jest jedynie w odpowiedzi na czynnik powodujący zapalenie. W zdrowych komórkach enzym ten nie występuje. Nie jest potrzebny.

Preparaty z imbiru skutecznie i bez działań ubocznych, blokują enzymy COX-2.

Niesterydowe leki przeciwzapalne takie jak aspiryna, ibuprofen i inne, o działaniu przeciwzapalnym często stosowane w schorzeniach reumatoidalnych, mogą powodować uszkodzenie śluzówki, krwawienia, wrzody żołądka. Podrażniają żołądek. Obniżają krzepliwość krwi.

Imbir na inne dolegliwości

Lek na nudności, niestrawność – wymieszaj ćwierć łyżeczki sproszkowanego imbiru np. z łyżeczką dżemu lub jogurtu.

Lek na chorobę lokomocyjną – jeśli mamy problemy z podróżowaniem warto zaopatrzyć się w cukierki imbirowe lub żuć korzeń imbiru tuż przed podróżą

Imbir dla urody

Olejek imbirowy stosuje się w preparatach wyszczuplająco-modelujących, ponieważ pobudza krążenie, przyspiesza spalanie tłuszczu i walczy z cellulitem. Pełen świeżości i egzotyki zapach imbirowy jest bazą wielu perfum. Imbirowa nuta często współgra z innymi przyprawami tj. pieprz, czy kardamon.

Zawarty w szamponach i balsamach do włosów ekstrakt z imbiru zapobiega procesom starzenia się skóry głowy, dzięki czemu włosy stają się gęste, zdrowe i wzmocnione. Przeciwdziała elektryzowaniu się włosów, ułatwia ich rozczesywanie oraz układanie fryzury.

Dba o jamę ustną. In vitro i in vivo wykazano, że imbir hamuje rozwój wielu szczepów bakterii, wirusów i grzybów. Ma działanie odkażające i odświeżające, pozostawia miły zapach w ustach. Leczy infekcje, pobudza wydzielanie śluzu. Warto płukać nim bolące gardło.

Imbir jako afrodyzjak

Imbir polepsza krążenie krwi, wspaniale rozgrzewa cały organizm. W medycynie chińskiej uchodzi za “gorący”, powodujący ogień w ciele. W medycynie krajów arabskich imbir zaliczany jest do afrodyzjaków.

Źródła:

http://www.krystynanosal.pl/?art=5

http://www.kobieta.info.pl/zdrowie-ze-spiarni/221-imbir

http://www.doz.pl/czytelnia/a1325-Goracy_imbir